Τρία τριζόνια

Σας το είπα βέβαια ότι η Εβίτα άρχισε να λέει το Ρο, δε σας το είπα;
Εκείνο όμως που δε σας είπα είναι ότι ο μπαμπάς της, για να σιγουρέψει την οριστική νίκη της κόρης του στη μάχη με το Ρο, της ανέθεσε επιπλέον εργασία για το σπίτι. Της έμαθε ποιηματάκι με τίτλο Τρία Τριζόνια.


Και η παιχνιδιάρα κόρη, άλλο που δεν ήθελε! Ως νέος Δημοσθένης, ανταποκρίθηκε στην άσκηση ρητορείας του μπαμπά.


Θέλετε να την ακούσετε να το απαγγέλει;

Προειδοποίηση: Μην αυξήσετε πολύ την ένταση του ήχου! Στα τελευταία δευτερόλεπτα... τα δίνει όλα!

Τριζ, τριζ, τριζ! (Μ΄ έχουνε τΡελάνει...)

:))


Photo by martinhoward

Μείνετε σε επαφή!
Νέα άρθρα μέσω email
Εγγραφή στο blog μέσω RSS
Ακολουθήστε με στο Twitter

Γιατί ο ιός της νέας γρίπης είναι επικίνδυνος

See Cartoons by Cartoon by Joe Heller - Courtesy of Politicalcartoons.com - Email this Cartoon

Εδώ και καιρό σκεφτόμουν να γράψω κάτι για τον ιό της νέας γρίπης, αλλά συνεχώς το αμελούσα, μάλλον επειδή το θέμα δε βρισκόταν ποτέ και τόσο ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων μου. Αλλά τώρα βρίσκεται! Όχι γιατί κόλλησε κάποιος από εμάς, αλλά γιατί έχει επηρεάσει από πρώτο χέρι τη ζωή μας εδώ και πάνω από μία εβδομάδα.


Τα σχολείο της Εβελίνας έκλεισε, λόγω «αυξημένων κρουσμάτων νέας γρίπης». Έχοντας διαβάσει προσεκτικά τον νέο αλγόριθμο για το κλείσιμο σχολείων (αρχείο zip από το site του υπουργείου Παιδείας) η προσωπική μου γνώμη είναι ότι δε συνέτρεχαν οι λόγοι για να κλείσει το σχολείο, αλλά ας πούμε ότι δεν έχω όλα τα στοιχεία κι έτσι μπορεί και να κάνω λάθος. (Πω πω τι είπα! Παραδέχτηκα ότι μπορεί να κάνω λάθος. Να σημειωθεί!)


Το σχολείο όμως έκλεισε, με εισήγηση της διεύθυνσης, με τη σύμφωνη γνώμη (ή καλύτερα με την προτροπή) του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων και την έγκριση της Νομαρχίας φυσικά. Σε συνδυασμό με κάποιες εκπαιδευτικές ημερίδες των δασκάλων, κάτι γενικές συνελεύσεις και τον εορτασμό Πολυτεχνείου ούτε θυμάμαι πότε ήταν οι τελευταία φορά που τα παιδιά πήγανε κανονικά σχολείο!


Να λοιπόν γιατί ο ιός της νέας γρίπης είναι επικίνδυνος. Όσο η κόρη μου δεν πήγαινε σχολείο συνέβησαν τα εξής:

• Γύρισε μαζί μου τη μισή Αθήνα και ήρθε σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους, συνοδεύοντάς με στις δουλειές που είχα και οι οποίες δεν μπορούσαν να περιμένουν
• Συνόδευσε τον παππού και τη γιαγιά στην άλλη μισή (Αθήνα)
• Επισκεφτήκαμε τους αγαπημένους μας παιδότοπους όπου έπαιξε, άγγιξε και αντάλλαξε μικρόβια με δεκάδες άλλα παιδάκια
• Προσπαθώντας να φορέσει ένα σκουλαρίκι-παιχνίδι, μικρό κομμάτι από το σκουλαρίκι εκτοξεύτηκε και μπήκε μέσα στο αυτί της. Περάσαμε το πρωινό περιμένοντας τον ΩΡΛ να βγει από το χειρουργείο, δίπλα σε δεκάδες παιδάκια που φορούσαν μάσκες και πολύ πιθανόν να είχαν γρίπη ή άλλες ιώσεις

Όλες αυτές τις μέρες μιλώντας με γονείς που ένιωθαν ανακουφισμένοι με το κλείσιμο του σχολείου άρχισα να αισθάνομαι ότι είμαι η μόνη παρανοϊκή που δεν είχα πάρει με καλό μάτι αυτή την ιστορία, αλλά ευτυχώς την Παρασκευή διάβασα το άρθρο του Τάσου Τέλλογλου και αναθάρρησα! Να και κάποιος άλλος που χαρακτήριζε τις ρυθμίσεις για το κλείσιμο ανόητες και έλεγε ότι το γεγονός ότι το κράτος κλείνει τα σχολεία «για λίγα βηχάκια και λίγα συναχάκια που με τη βοήθεια των καναλιών, των εφημερίδων και της πολιτικής ονομάστηκαν πανδημία είναι ξεφτίλα». Συσχετίστηκα τόσο με αυτά που έλεγε που σκέφτηκα να τυπώσω το άρθρο και να το κολλήσω στον πίνακα ανακοινώσεων του σχολείου της Εβελίνας, δίπλα στην ανακοίνωση περί κλεισίματος, το οποίο και έκανα όπως βλέπετε στη φωτογραφία! Μάλιστα πήρα και το στυλό και του έβαλα χαμογελάκι (=το έκανα like!)


Τι δηλαδή; Θα βάλουμε τα παιδιά στη γυάλα; Και άντε πέρασε αυτή η εβδομάδα του κλεισίματος. Μετά τι; Θα τους κόψουμε τις εξωσχολικές τους δραστηριότητες; Δε θα τα βγάλουμε έξω κατά τη διάρκεια των γιορτών; Θα τα εμποδίσουμε από το να πηγαίνουν στα γενέθλια και στα πάρτι; Θα κλειστούμε στο σπίτι και δε θα συναντήσουμε ούτε συγγενείς ούτε φίλους;


Ή μήπως από τη μία τα σχολεία θα είναι κλειστά – για να είμαστε καλυμμένοι ότι κάναμε όλα όσα μπορούσαμε να κάνουμε για το καλό των παιδιών – αλλά από την άλλη θα συνεχίσουμε κανονικά τη ζωή μας; Ο κανονισμός (και πολύ σωστά) αναφέρει:

«Στο διάστημα αυτό (δηλαδή όσο κλείνουν τα σχολεία) είναι απαραίτητο όλοι οι μαθητές και εκπαιδευτικοί των σχολείων των οποίων διακόπτεται η λειτουργία να απέχουν από άλλα μαθήματα ή ομαδικές εξωσχολικές δραστηριότητες.»

Και βέβαια προκειμένου να ολοκληρωθεί το «έγκλημα», τώρα σχεδιάζεται το δεύτερο χτύπημα: Τα σχολεία όλης της χώρας λέει, ενδέχεται να κλείσουν για τις γιορτές από τις 15 Δεκεμβρίου!!! Οπότε μέχρι τις 7 Ιανουαρίου που θα ξανανοίξουν, για τρεις ολόκληρες εβδομάδες δηλαδή, θα φυλακίσουμε τα παιδιά στο σπίτι, θα τα φυτέψουμε μπροστά στην τηλεόραση, θα τα στείλουμε πακέτο στους παππούδες και στις γιαγιάδες και δε θα τα αφήσουμε να ξεμυτίσουν ρούπι για να μην εξαπλωθεί η πανδημία! Κι ας το κάνουμε κάθε χρόνο αυτό, για οποιαδήποτε νέα ασθένεια εμφανίζεται. Ας το κάνουμε κι όταν υπάρχει έξαρση στις ψείρες! Πώς και δεν το είχαμε σκεφτεί τόσα χρόνια;


Είναι αστεία αυτά τα πράγματα. Ναι, ας κάνουμε όσα περνάνε από το χέρι μας – τήρηση κανόνων υγιεινής, τόνωση του ανοσοποιητικού συστήματος μέσω σωστής διατροφής, ξεκούρασης και άσκησης, αποφυγή επαφής με ανθρώπους που νοσούν από οτιδήποτε μεταδοτικό - όπως άλλωστε κάναμε ανέκαθεν - αλλά ας μην ξεχνάμε και το υπέρτατο μέτρο: το κλείσιμο της τηλεόρασης (και βγάλσιμο της πρίζας) για αποφυγή επηρεασμού του τρόπου σκέψης μας. Αν κάτι σημαντικό συμβεί, οι πληροφορίες θα φτάσουν στα αυτιά μας θέλουμε δε θέλουμε, έτσι δεν είναι;


Εγώ και ο Τέλλογλου τα ‘παμε και ξαλαφρώσαμε! Εσείς τι λέτε;

«Ένα καράβι είναι ασφαλές στο λιμάνι, αλλά δε φτιάχτηκε για να μένει εκεί.»
~ William Shedd

Μείνετε σε επαφή!
Νέα άρθρα μέσω email
Εγγραφή στο blog μέσω RSS
Ακολουθήστε με στο Twitter

Ένα πρωτάκι που τα ξέρει... όλα;

Οι πιο πρόσφατες ατάκες της Εβελίνας, που ελπίζω να σας κάνουν να χαμογελάσετε, όπως κάνουν κι εμάς να χαμογελάμε κάθε μέρα…



Εβελίνα: Μπαμπά ποιοι παίζουν ποδόσφαιρο;
Βασίλης: Ο Εργοτέλης με τον Ολυμπιακό.
Εβελίνα: Εσύ θέλεις να κερδίσει ο Ολυμπιακός επειδή η γυναίκα σου είναι Ολυμπιακός;
Βασίλης: Όχι.
Εβελίνα: Πρέπει όμως γιατί οι άλλοι έχουν ΑΠΑΙΣΙΟ όνομα…



Με βλέπει να βάφομαι
Εβελίνα: Θα πας κάπου μαμά;
Εγώ: Όχι.
Εβελίνα: Τότε γιατί διακοσμίζεσαι;



Βρίσκει ευκαιρία, αρπάζει την πούδρα μου και βάζει βιαστικά στο πρόσωπό της…
- Μαμά κοίταξέ με! Eίμαστε τώρα ολόιδιες;



Εβελίνα: Μαμά, αυτός με το τατουάζ, θα το έχει αναγκαστικά για πάντα;
Εγώ: Ναι.
Εβελίνα: Το τατουάζ δε φεύγει;
Εγώ: Όχι.
Εβελίνα: Θα το έχει ακόμα κι όταν πεθάνει;
Εγώ: Ναι.
Εβελίνα: Μα μαμά… Το σώμα δεν ανεβαίνει στον ουρανό. Μόνο η ψυχή ανεβαίνει. Άρα δε θα το έχει όταν πεθάνει.
Εγώ: Ααααα…
Και δε μου λες… Τι συμβαίνει στο σώμα όταν κάποιος πεθάνει;
Εβελίνα: Το θάβουμε, μαμά! Σε τάφο.
Εγώ: Ααααα…



Βασίλης: Kαλημέρα Εβελινάκι, ώρα να σηκωθούμε.
Εβελίνα: (Με μάτια μισάνοιχτα) Είναι ακόμα σκοτάδι;
Βασίλης: Όχι, έχει ξημερώσει.
Εβελίνα: Μα τα βλέπω όλα σκοτεινά, έχει συννεφιά;
Βασίλης: Δεν είναι ανοιχτές οι κουρτίνες, έλα σήκω.
Εβελίνα: (Κατεβαίνοντας από το κρεβάτι) Ουφ, καμιά φορά το πρωί όταν είναι σκοτεινά αναρωτιέμαι αν ο Χριστούλης το βράδυ ξέχασε να γυρίσει τη γη.



Βλέπουμε σε ένα φανάρι έναν ζογκλέρ που κάνει κόλπα με κορίνες.
- Αχ μαμά, μπορούμε σε παρακαλώ να τον πληρώσουμε; Είναι τόσο καλός!



Εβελίνα: Μαμά αυτό το τραγούδι που παίζει το ραδιόφωνο είναι τραγούδι του Αγίου Βαλεντίνου;
Εγώ: Τραγούδι Αγίου Βαλεντίνου; Όχι!
Εβελίνα: Τότε γιατί λέει “I love you”;



Εβελίνα: Ο Τιμόν (από τους Τιμόν και Πούμπα) είναι είδος ζώου;
Εγώ: Δε θυμάμαι τώρα… Εσύ τι νομίζεις;
Εβελίνα: Και βέβαια! Είναι λέμουρος.
Εγώ: Λέμουρος; Ααααα…
Εβελίνα: Αυτό το είδος ζώου ο λέμουρος, προφανώς αγαπάει τον αγριόχοιρο που είναι ο Πούμπα, ε;
Εγώ: Τι να πω... Μάλλον...



- Μαμά αν χειροτερέψουμε (εννοεί αν χειροτερέψει η συμπεριφορά εκείνης και της αδελφή της) θα φωνάξεις τη νταντά πρώτων βοηθειών για να μας διορθώσει;



Εγώ: Κάτσε ακίνητη να σου βάλω Betadine!
Εβελίνα: Τι να μου βάλεις; Καταντίν?



Η Εβίτα επιστρέφει από το σχολείο και η Εβελίνα της λέει:
- Να πλύνεις τα χέρια σου νεαρή!



Ακούω ένα δυνατό θόρυβο από το δωμάτιό της
- Όλα είναι υπό έλεγχο μαμά!



Εγώ: Εβελίνα το ξέρεις ότι ήσουν η πιο ψηλή από όλα τα παιδάκια;
Εβελίνα: Δεν πειράζει μαμά. Εγώ θέλω μόνο να ζω. Να είμαι καλά. Δεν με νοιάζει αν θα είμαι η πιο ψηλή.



Περνάμε από την περιοχή του Ασπρόπυργου και της έρχεται η μυρωδιά από τα διυλιστήρια.
- Ξέρω τι βρωμάει έτσι. Αυτά τα κακά που κάνουν καλό στα δέντρα. (=κοπριά)



Εγώ: Εβελίνα ξέρεις πότε είναι η γιορτή σου; (του Ευαγγελισμού)
Εβελίνα: Ναι, στην παρέλαση που μας έρχεται…
Εγώ: Σε ποια δηλαδή;
Εβελίνα: Σ’ αυτήν που κερδίσαμε τους Τούρκους!



Ακούω ένα slow κομμάτι κι έρχεται και κάθεται στην αγκαλιά μου. Μετά από λίγο γυρνάει και μου λέει:
- Φεύγω τώρα, πριν να ξαναγίνει θλιβερή η μουσική… Δεν τα μπορώ αυτά...



Ακούει στο ραδιόφωνο τον Γιάννη Πάριο στο «Έλα πάρε με» και ρωτάει:
- Στο τηλέφωνο της τα λέει αυτά;



Βλέπω έναν φίλο στο μπαλέτο, που έρχεται να πάρει τη μεγάλη του την κόρη από το μάθημα. Mου λέει ότι η γυναίκα του γέννησε (επιτέλους) την προηγούμενη μέρα, τη δεύτερή τους κόρη. Μέχρι να τον αγκαλιάσω και να του πω συγχαρητήρια, η Εβελίνα φεύγει από δίπλα μου και τρέχει στα αποδυτήρια να βρει τη φίλη της όπου της ανακοινώνει τα νέα στριγγλίζοντας από χαρά: «Η μαμά σου χθες γέννησε!»



Οι αδελφούλες συζητάνε μεταξύ τους
Εβίτα: Εβελίνα, θύμισέ μου. Τι ζώο (=ζώδιο) είμαστε;
Εβελίνα: Τροχοί. (=Υδροχόοι)




Coming soon to Aspa Οnline: Οι πιο πρόσφατες ατάκες της Εβίτας!
Καλέ, αλήθεια… Σας το είπα ότι η Εβίτα λέει το Ρο; Η Εβίτα λέει το Ρρρρρρρρρροοοοοο! Καλά, όχι και σε όλες τις λέξεις. Στις μισές! Με Αμερικάνικη προφορά παρακαλώ! :)))




ΚαλημέΡα :)



Photo by: Arwen Abendstern

Μείνετε σε επαφή!
Νέα άρθρα μέσω email
Εγγραφή στο blog μέσω RSS
Ακολουθήστε με στο Twitter

Πριν χτυπήσει το κουδούνι

Είναι ένα όμορφο, ηλιόλουστο, «Νοεμβριάτικο» πρωινό. Έχω ραντεβού με τη δασκάλα της Εβελίνας για να με ενημερώσει για το πώς τα πηγαίνει η κόρη μου στο σχολείο.


Μπαίνω στο σχολείο 5 λεπτά πριν από την ώρα του ραντεβού. Πλησιάζω στην τάξη με σκοπό να κρυφοκοιτάξω από το παράθυρο. Έχω μεγάλη αγωνία να δω τι κάνει… Άραγε προσέχει; Είναι αφηρημένη; Πώς συμπεριφέρεται; Έχουν τραβηγμένες τις κουρτίνες και δε βλέπω τίποτα.


Ακούω όμως! Όλα τα παιδιά μαζί μετράνε δυνατά: 5 – 10 – 15 – 20 – 25 – 30 … σαν να τα φυλάνε για κρυφτό! Είναι ενθουσιασμένα και συμμετέχουν με την πιο δυνατή τους φωνή.


Το κουδούνι χτυπάει. Ανατριχιάζω. Ο ήχος με γυρνάει μερικά χρόνια πίσω, τότε που χτύπαγε το κουδούνι του δικού μου σχολείου. Η πόρτα ανοίγει και τα παιδιά ξεχύνονται στο προαύλιο. Αφού όμως πρώτα βάλουν αντισηπτικό στα χέρια. Εντάξει, αυτό ΔΕΝ το κάναμε στο δικό μου το σχολείο!


Ένα κοριτσάκι έρχεται και με αγκαλιάζει – είναι φίλη της Εβελίνας από το νηπιαγωγείο. Μερικά αγοράκια με περικυκλώνουν και φωνάζουν δυνατά: «Σε ξέρω! Είσαι η μαμά της Εβελίνας!»


Η δασκάλα κλείνει την πόρτα. Καθόμαστε σε ένα θρανίο και αρχίζουμε να τα λέμε. Συγκινούμαι λίγο με αυτά που μου λέει αλλά... διατηρώ την αυτοκυριαρχία μου. Κοιτάζω από το παράθυρο. Τα παιδιά τρέχουν. Και τρέχουν. Και τρέχουν. Όταν φτάσουν στην άκρη του προαύλιου κάνουν στροφή και ξανατρέχουν. Μα καλά δεν κουράζονται; Η Εβελίνα σταματάει κάθε πέντε λεπτά έξω από την τάξη και κρυφοκοιτάζει να δει τι κάνουμε.


Το κουδούνι χτυπάει και πάλι. Η συνάντηση τελειώνει. Τα παιδιά ξαναμπαίνουν στην τάξη. Μαζεύονται γύρω από τη δασκάλα. Εκείνη τους λέει: «Θα έχουμε μία καινούργια μαθήτρια» δείχνοντας εμένα κι εκείνα γελάνε.


Ένα αγοράκι της λέει το πρόβλημά του: «Κυρία, κάτι παιδιά στο διάλειμμα από το A2 με είπαν χαζό και πήγα στο γραφείο του διευθυντή και του το είπα αλλά εκείνα δε σταμάτησαν.» Η δασκάλα το συμβουλεύει πώς να το χειριστεί άλλη φορά…


Ένα κοριτσάκι έρχεται φουριόζο: «Κυρία δεν μπορώ να κουμπώσω το φερμουάρ της ζακέτας! Θα με βοηθήσετε;» Η δασκάλα το βοηθάει.


Ένα αγοράκι ρωτάει: «Κυρία, να πάω στην τουαλέτα;» Η δασκάλα μού ψιθυρίζει: «Έτσι κάνουν τα περισσότερα. Δεν μπορούν να διαχειριστούν το χρόνο τους ακόμα. Μόλις χτυπήσει το κουδούνι, τότε θυμούνται να πάνε τουαλέτα…»


Σκέφτομαι ότι δεν είναι απλά μια δασκάλα, είναι μια μαμά με 22 παιδιά! Πώς τα καταφέρνει;


Την αποχαιρετάω, την ευχαριστώ για το χρόνο της και φεύγω ικανοποιημένη…


Α ναι! Δεν έγραψα ακόμα για το τι μου είπε για την Εβελίνα… Κι αλλοίμονο αν δε γράψω. Ο Βασίλης με ρωτάει από το πρωί και του λέω «θα τα διαβάσεις στο blog»... Εντωμεταξύ και η μαμά μου, η οποία χθες για πρώτη φορά κατάφερε να μπει στο internet μόνη της και άρχισε να διαβάζει το blog (διάβαζε τρεις ώρες συνεχόμενες), θα θέλει να διαβάσει λεπτομέρειες. Δεν της είπα τίποτα από κοντά!


Μου είπε λοιπόν η δασκάλα ότι η Εβελίνα προσέχει πολύ στο μάθημα, διατηρεί συνεχή οπτική επαφή, είναι πολύ καλή στην ανάγνωση, αντιλαμβάνεται τα πάντα στα μαθηματικά, δεν καυγαδίζει ποτέ με κανέναν, δεν παραπονιέται και είναι πάντα χαρούμενη. Στην αρχή δεν ήξερε αν είχε κερδίσει την αποδοχή της γιατί δεν είναι από τα ιδιαίτερα εκδηλωτικά παιδιά, αλλά τελικά η Εβελίνα πήγε σε ένα διάλειμμα και την αγκάλιασε και από τότε αγκαλιάζονται ... all the time. «Έρχεται κι εκείνη όπως όλα τα παιδιά και μου τρίβεται σα γατάκι» είπε. :) Με ρώτησε επίσης λεπτομέρειες για την αδελφή της την Εβίτα και αν η Εβελίνα τη ζηλεύει. Όχι ότι είχε καμιά τέτοια ένδειξη, απλά προσπαθούσε να της βρει ένα «κουσούρι» κι επειδή δεν έβρισκε κάποιο άλλο αναρωτιόταν μήπως είναι αυτό. "Έχετε ένα πολύ καλό παιδί" μου είπε...
Δασκάλα και μαθήτρια αγαπιούνται πολύ, περνάνε καλά και συνεργάζονται άψογα. :))


Πολύ τυχερή η Εβελίνα με τέτοια δασκάλα.
Πολύ τυχεροί κι εμείς με τέτοιες κόρες.


Photo by ajari

Μείνετε σε επαφή!
Νέα άρθρα μέσω email
Εγγραφή στο blog μέσω RSS
Ακολουθήστε με στο Twitter

Η Ντόρα Μπακογιάννη από κοντά

Photo by: DoraBakoyannis

Καμιά φορά η ζωή επιφυλάσσει μικρές ευχάριστες εκπλήξεις. Μία από αυτές ήρθε πρόσφατα με e-mail του Αχιλλέα Ιωακειμίδη της Διαδικτυακής ομάδας της Ντόρας Μπακογιάννη με το οποίο με προσκαλούσε να συμμετάσχω σε συνάντηση/διάλογο μαζί της. Όσοι επισκέπτεστε το blog μου τακτικά γνωρίζετε ότι δε γράφω για θέματα που αφορούν την πολιτική κι έτσι αιφνιδιάστηκα που έλαβα μια τέτοια πρόσκληση. Θεώρησα όμως την πρόταση τιμητική και αποφάσισα να την αποδεχτώ.


Την Τρίτη το απόγευμα λοιπόν, βρέθηκα στο πολιτικό γραφείο της Ντόρας Μπακογιάννη μαζί με άλλες πέντε γυναίκες που δραστηριοποιούνται στο χώρο των Νέων Μέσων Επικοινωνίας. Ήταν ακριβώς όπως την είχα φανταστεί: Δυναμική, συγκροτημένη, φιλική. Μας έκανε αμέσως να αισθανθούμε άνετα χωρίς να χάσει στιγμή το κύρος της και το δυναμισμό της. Κάναμε μία φιλική και ευχάριστη κουβέντα.


Συζητήσαμε:

• Για το Διαδίκτυο το οποίο χαρακτήρισε «ό,τι πιο σοσιαλιστικό υπάρχει»
• Για τις αντιλήψεις των ανθρώπων απέναντι στις γυναίκες πολιτικούς από τότε που πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στην Ευρυτανία – όταν κάποιος στο καφενείο δήλωσε «Εγώ τσούπρα δεν ψηφίζω» – ως και σήμερα
• Για την ανάγκη αξιοποίησης των Νέων Μέσων από τους πολιτικούς για αμφίδρομη επικοινωνία αλλά και για συλλογή νέων ιδεών και προτάσεων
• Για το iPhone με το οποίο δήλωσε ενθουσιασμένη
  
• Για τη Δημαρχία της στο Δήμο Αθηναίων, για τη θητεία της ως Υπουργός Εξωτερικών και την αντιμετώπιση που είχε εξαιτίας του φύλου της πριν και μετά την εκλογή της
• Για το πόσο δύσκολο είναι μία γυναίκα να ανταποκρίνεται καλά σε όλους της τους ρόλους. Να είναι και επαγγελματίας και γυναίκα και μαμά και σύντροφος και να εκπληρώνει αποτελεσματικά όλες της τις υποχρεώσεις
• Για δυναμικές γυναίκες πολιτικούς όπως η Άνγκελα Μέρκελ και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν για να φτάσουν στην κορυφή

Πολλά ακόμη ειπώθηκαν, αλλά αυτά μόνο μπορώ να σας αποκαλύψω... Όλα τα υπόλοιπα, ας μείνουν μεταξύ των παρευρισκομένων!


Μπράβο λοιπόν στους πολιτικούς που αξιοποιούν τα Νέα Μέσα για να παρακολουθούν, να αφουγκράζονται και να επικοινωνούν με απλούς πολίτες σαν κι εμάς και ελπίζω να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους πολλοί περισσότεροι.


Μάλιστα χθες με περίμενε και δεύτερη ευχάριστη έκπληξη, πάλι από γυναίκα πολιτικό, υπουργό της παρούσας κυβέρνησης αυτή τη φορά. Λίγα λεπτά αφού έστειλα στο Twitter ένα link για άρθρο που είχα διαβάσει νωρίτερα, η Άννα Διαμαντοπούλου, η Υπουργός Παιδείας, το έκανε Retweet. Δηλαδή το διάβασε και θεωρώντας το αξιόλογο το έστειλε κι εκείνη στους ανθρώπους που την ακολουθούν για να το διαβάσουν.

Χαμογελάω. Νομίζεις ότι κανείς δεν ακούει, κι όμως ακούει. Νομίζεις ότι κανείς δε διαβάζει, κι όμως διαβάζει. Κάτι αλλάζει…



Διαβάστε επίσης:
Το post της Sotomi για τη συνάντηση

Μείνετε σε επαφή!
Νέα άρθρα μέσω email
Εγγραφή στο blog μέσω RSS
Ακολουθήστε με στο Twitter

Γυναίκες...

Η Εβίτα βγαίνει από το δωμάτιό της και με εντοπίζει να δοκιμάζω κόκκινο βερνίκι νυχιών. Δεν με έχει ξαναδεί να φοράω κόκκινο βερνίκι (σπανιότατο το φαινόμενο) και παθαίνει σοκ! Δεν ξέρει τι να κάνει από τη χαρά της!

Σαστισμένη, τρέχει να βρει την αδελφή της… Ακούω τα βιαστικά βήματα από τα ποδαράκια της σε όλο το σπίτι.
«Εβελίνα, Εβελίνα, γλήγολα! Η μαμά βάφει τα νύχια της κόκκινα!»

Βήματα από τέσσερα ποδαράκια. Έρχονται τρέχοντας ή μάλλον πετώντας!

«Ωωωω… Τι όμορφο…»
Κάθονται και καμαρώνουν.
«Πρώτη φορά τα βάφεις κόκκινα;»
«Ναι.»
«Μα τι όμορφη που είσαι μαμά… Έλα βάλε και λίγο κραγιόν…»
«Κάτσε να βάλουμε κι εμείς λιπγκλος…»
«Τι ώρα έρχεται ο μπαμπάς; Θα τρελαθεί όταν θα σε δει!»

Μετά από λίγο ακούνε κλειδί στην πόρτα. Τρέχουν προς τα κει…

«Μπαμπά, μπαμπά κλείσε τα μάτια σου! Σου έχουμε μια έκπληξη!»
Τον παίρνουν από το χέρι και τον φέρνουν μπροστά μου. Κι επειδή (από ένστικτο;) ξέρουν ότι οι άντρες δεν τα εντοπίζουν εύκολα κάτι τέτοια, του το λένε κιόλας: «Η μαμά έβαψε τα νύχια της κόκκινα!»

Ο Βασίλης ενθουσιάζεται (και καλά…) Οι μικρές πετάνε στα σύννεφα. Είναι ευτυχισμένες! Τι ωραία που είναι η ζωή :)



Photo by Andréia

Μείνετε σε επαφή!
Νέα άρθρα μέσω email
Εγγραφή στο blog μέσω RSS
Ακολουθήστε με στο Twitter

Λέξεις με το γράμμα "Ρ"

Εργασία Εβελίνας (α’ δημοτικού): Να κόψει και να κολλήσει στο τετράδιό της (στη δεξιά σελίδα), λέξεις από εφημερίδες ή περιοδικά που περιέχουν το γράμμα «Ρ».


Εργασία ολοκληρωμένη: Τα Τα!

Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στη λέξη... ΚΡΕΒΑΤΕΪΤΟΡ!

Σύντομη αναζήτηση στο Google, μού αποκάλυψε ότι προέρχεται από διαφημιστική καμπάνια του Σκάι για τις νέες του σειρές, κατά την οποία οι ελληνικές λέξεις "μεταμορφώνονται" σε αγγλικές, με τη βοήθεια μίας αγγλικής κατάληξης (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων)!

Και έτσι, η ελληνικότατη λέξη ΚΡΕΒΑΤΕΪΤΟΡ φιγουράρει στο βιβλίο εργασιών της Εβελίνας...

Φαντάζομαι τη δασκάλα να "διορθώνει" την εργασία και γελάω μόνη μου! Τι θα σκεφτεί άραγε; :)))

Μείνετε σε επαφή!
Νέα άρθρα μέσω email
Εγγραφή στο blog μέσω RSS
Ακολουθήστε με στο Twitter

Επηρεάστε τη συμπεριφορά και την απόδοση των ανθρώπων γύρω σας

Υπάρχει τρόπος;
Αν υπήρχε τρόπος να μπορείτε να επηρεάσετε τη συμπεριφορά και την απόδοση των ανθρώπων γύρω σας – των παιδιών σας, των συντρόφων σας, των φίλων σας, των συναδέλφων σας, των υφισταμένων ή προϊσταμένων σας, των μαθητών σας – θα θέλατε να γνωρίζετε ποιος είναι αυτός;



Ε λοιπόν τρόπος υπάρχει… Για ποιο άλλο λόγο θα σας έκανα αυτή την ερώτηση; Όσοι έχουν ασχοληθεί με Παιδαγωγικές επιστήμες και Ψυχολογία έχουν διδαχτεί το «Φαινόμενο του Πυγμαλίωνα» που περιγράφει την τάση ενός ατόμου να συμπεριφέρεται με τον τρόπο που οι άνθρωποι γύρω του έχουν προεξοφλήσει.



Ο Robert Rosenthal, διακεκριμένος καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας, έκανε έρευνες επί σειρά ετών προκειμένου να αποδείξει ότι οι προσδοκίες μπορούν να επηρεάσουν την πραγματικότητα. Σε μελέτες που έκανε σε σχολεία, ενημέρωνε στους δασκάλους ότι μέσω νέων ψυχολογικών τεστ μπορούσε να προβλέψει τη σχολική απόδοση των μαθητών. Στη συνέχεια επέλεγε με κλήρωση το 20% των μαθητών και ανακοίνωνε στους δασκάλους εμπιστευτικά ποιοι ήταν οι υποτιθέμενοι εξυπνότεροι μαθητές.



Στο τέλος της χρονιάς οι προσδοκίες των καθηγητών (για το τυχαίο δείγμα μαθητών) επιβεβαιώνονταν: Παρουσιαζόταν σημαντική βελτίωση τόσο στο δείκτη νοημοσύνης των μαθητών όσο και στη σχολική τους επίδοση. Το συμπέρασμα επομένως ήταν ότι η πίστη των δασκάλων στις ικανότητες του μαθητή παίζει καθοριστικό ρόλο στην επίδοση του τελευταίου αλλά και στη δημιουργία αυτών των ικανοτήτων.


Ο Rosenthal είχε διενεργήσει ανάλογα πειράματα με εξίσου εντυπωσιακά αποτελέσματα και σε ποντίκια. Ανακοίνωσε σε μία ομάδα φοιτητών ότι είχε στα χέρια του μία ειδική ράτσα ποντικιών με ανώτερη ευφυΐα, τα οποία μπορούσαν να διασχίσουν λαβυρίνθους αποτελεσματικότερα και γρηγορότερα από τα συνηθισμένα ποντίκια. Στη συνέχεια έδινε σε όλους κανονικά ποντίκια λέγοντας όμως στους μισούς ότι παίρνουν τα έξυπνα ποντίκια και στους άλλους μισούς ότι παίρνουν τα χαζά.
Τα «έξυπνα» ποντίκια βελτιώνονταν μέρα με τη μέρα και έτρεχαν στο λαβύρινθο γρηγορότερα και σωστότερα. Τα «χαζά» ποντίκια παρουσίαζαν μέτρια επίδοση. Το 29% των φορών αρνιόντουσαν να ξεκινήσουν από τη γραμμή εκκίνησης – ενώ τα «έξυπνα» μόνο 11% των φορών.



Με λίγα λόγια

• Οι προσδοκίες που έχουμε για τους άλλους μεταβιβάζονται σε αυτούς μέσω πολλών οδών αλλά και μέσω μη-λεκτικής επικοινωνίας
• Εκείνοι ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας αποδίδοντας ανάλογα
• Οι αρχικές μας προσδοκίες επαληθεύονται

Ωραία όλα αυτά αλλά τι σημαίνουν για μένα;
Είναι αυτονόητο ότι όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο για το χώρο της μάθησης αλλά έχουν άπειρες εφαρμογές στη ζωή μας: Εφαρμόζονται στις σχέσεις γονέων και παιδιών, στις σχέσεις συντρόφων, στον εργασιακό μας χώρο.


Ας κάνουμε λοιπόν στον εαυτό μας τις εξής ερωτήσεις:

• Τι προσδοκίες έχω από τους γύρω μου; Από τα παιδιά μου; Από το σύντροφό μου; Από τους συνεργάτες μου; (Θα τις επιβεβαιώσουν!)
• Μήπως βάζω στους ανθρώπους ετικέτες; Μήπως τους εντάσσω σε στερεότυπα με βάση κάποιο χαρακτηριστικό γνώρισμα, φύλο, ηλικία, καταγωγή κλπ; (Δε θα με απογοητεύσουν!)
• Μήπως προεξοφλώ τη συμπεριφορά που περιμένω να έχουν απέναντί μου και απέναντι στους άλλους; (Θα συμπεριφερθούν έτσι ακριβώς!)
• Τι πραγματικά πιστεύω για αυτούς; Μήπως τους θεωρώ κατώτερους των περιστάσεων; (Θα μου αποδείξουν ότι έχω δίκιο!)

Από σήμερα, αρχίστε να παρατηρείτε τις σκέψεις σας συνειδητά. Οι σκέψεις σας έχουν δύναμη. Έχοντας θετικές προσδοκίες από τους ανθρώπους γύρω σας, τους επηρεάζετε θετικά, τους βοηθάτε να βελτιώσουν την αυτοεκτίμησή τους και να πιστέψουν στον εαυτό τους. Ως αποτέλεσμα θα σταθούν τελικά στο ύψος των προσδοκιών σας.

Εσείς σε ποιον θα επιλέξετε να πιστέψετε σήμερα;


Photo by Elvire.R.

Μείνετε σε επαφή!
Νέα άρθρα μέσω email
Εγγραφή στο blog μέσω RSS
Ακολουθήστε με στο Twitter

Διαζύγι@ μ' ένα κλικ

7.45 το πρωί. Βροχή, σκοτεινιά, κρύο. Τα κορίτσια μόλις έφυγαν για το σχολείο φορώντας τα καινούργια τους μπουφανάκια. Ήταν τόσο χαρούμενες! Χαμογελάω…

Σκέφτομαι ότι μάλλον σήμερα θ' ανοίξουμε τη θέρμανση για πρώτη φορά. Ή μήπως να περιμένουμε λίγο ακόμα;

Μπαίνω στο γραφείο μου, πατάω το κουμπί να ανοίξει το computer. Πηγαίνω στην κουζίνα να φτιάξω καφέ. Επιστρέφω, ανοίγω τις κουρτίνες και κάθομαι. Βλέπω δίπλα στο πληκτρολόγιο αφημένη μια εφημερίδα ανοιχτή. «Θα την άφησε ο Βασίλης για να διαβάσω κάποιο άρθρο», σκέφτομαι. Το κάνει συχνά.


Πίνω γουλιά, την πιάνω στα χέρια μου και αρχίζω να διαβάζω:


Διαζύγι@ με ένα κλικ


Μη χειρότερα, τι άρθρο μου έβαλε να διαβάσω πρωί-πρωί;


Κοιτάζω στα γρήγορα τους υπότιτλους.

• Τα κινητά κλείνουν σπίτια

• Το Facebook της αμαρτίας

• Με χώρισε με sms

• Ιστορίες απιστίας, έρωτα και χωρισμών μέσω sms, e-mails και facebook

Αααααα….. Καθόλου δε μου αρέσουν όλα αυτά. Τι θέλει να μου πει; Δεν καταλαβαίνω…


Για να διαβάσω το άρθρο.


Οι καυγάδες μεταξύ των ζευγαριών έχουν γίνει, πλέον, «χάι-τεκ» και προβάλλονται μέσω του Ιντερνετ. Στο Facebook τα ζευγάρια ανακοινώνουν ηλεκτρονικά το δράμα τους, με τους φίλους να παρακολουθούν το «ριάλιτι» σε πραγματικό χρόνο.


Πιο κάτω:
«Ελεύθερος» τόλμησε να γράψει ένας νέος δίπλα στη φωτογραφία του στο Facebook και η γυναίκα του, η Λόρεν, δεν άργησε να ανταπαντήσει: «Ξεκίνησα τη διαδικασία έκδοσης διαζυγίου.»


Βρες λες; Δεν είχα ιδέα ότι είχαμε πρόβλημα με τον Βασίλη. Στον κόσμο μου ζω τόσο καιρό; Λες να μου το έβαλε γιατί θέλει να τσεκάρω την Προσωπική του Κατάσταση στο Facebook? Για κάτσε να δω. Μπαίνω στο Facebook. Ανοίγω το προφίλ του Βασίλη. Δηλώνει ακόμα παντρεμένος μαζί μου.


Μα γιατί μου το έβαλε το άρθρο; Κοιτάζω το ρολόι. Δε θα έχει ακόμα φτάσει στη δουλειά. Ανοίγω το gmail. Σύνθεση μηνύματος.

Θέμα: Διαζύγιο με ένα κλικ?
Μήνυμα: Γιατί μου το έβαλες αυτό το πράμα στο γραφείο μου;
Κάτι προσπαθείς να μου πεις;

Αποστολή



Μετά από μισή ώρα χτυπάει το τηλέφωνο.


Βασίλης: Έλα.
Εγώ: Έλα.
Βασίλης: Τι μήνυμα ήταν αυτό που μου έστειλες;
Εγώ: Τι άρθρο ήταν αυτό που μου άφησες;
Βασίλης: Ποιο άρθρο;
Εγώ: Το άρθρο για το διαζύγιο.
Βασίλης: Ποιο διαζύγιο;
Εγώ: Το άρθρο της εφημερίδας που μου άφησες πάνω στο γραφείο μου.
Βασίλης: Δε σου άφησα να διαβάσεις άρθρο για διαζύγιο. Σου άφησα να διαβάσεις εκείνο το άρθρο για τα παιδιά το «Μικρός οδηγός παιδικής χαράς» που σου είχα στείλει και χθες με link. Φαίνεται διπλώθηκε η εφημερίδα.
Εγώ: Και καλά βρε Βασίλη, αφού μου το έστειλες χθες με link και το διάβασα. Το έβαλες και στο Delicious. Ήταν ανάγκη να μου αφήσεις την εφημερίδα στο γραφείο μου; Το ξέρεις ότι παραλίγο να γράψω στο Facebook και στο Twitter ότι χωρίζουμε;
Βασίλης: Χαχαχα… Να γράψεις post για αυτό, έχει πολύ πλάκα!
Εγώ: Χαχαχα, αυτό θα κάνω, έλα κλείνουμε μη μου φύγει η έμπνευση. Θα τα πούμε αργότερα!


Άκυρο το διαζύγι@!



Photo by Gauldo

Μείνετε σε επαφή!
Νέα άρθρα μέσω email
Εγγραφή στο blog μέσω RSS
Ακολουθήστε με στο Twitter

Φτιάχνοντας τη βαλίτσα των παιδιών - Μικρό μυστικό

Υπακούοντας στις «υποδείξεις» του Google Analytics που θέλει τα post της κατηγορίας Ιδέες και Λύσεις να βρίσκονται μεταξύ των δημοφιλέστερων του blog, μοιράζομαι σήμερα μαζί σας ένα ακόμα μικρό μυστικό οργάνωσης που θα κάνει τη ζωή σας ευκολότερη (για να ακριβολογούμε τα ταξίδια σας, αλλά και αυτά μέρος της ζωής είναι)!


Την ιδέα τη διάβασα σε blog Αμερικανίδας μαμάς τον Ιούλιο και αποφάσισα να τη δοκιμάσω. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο βόλεψε! Προσπάθησα να ξαναβρω το post εκείνο και δεν τα κατάφερα, αλλά αν το εντοπίσω υπόσχομαι να βάλω link για να το διαβάσετε κι εσείς. 


Πριν να πακετάρω τις βαλίτσες των κοριτσιών λοιπόν, ετοίμασα τα ρούχα που θα φοράνε ανά σετ - ένα σετ για το πρωί κι ένα σετ για το απόγευμα.

 

 

Στη συνέχεια έβαλα το κάθε σετ σε ξεχωριστή ατομική συσκευασία (σε σακουλάκια κατάψυξης τροφίμων που κλείνουν με zip!) και τέλος τα έριξα στη βαλίτσα.

 

Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που ασχολήθηκα με τα ρούχα των παιδιών σε όλες τις διακοπές. Εκεί, απλά άνοιγαν το συρτάρι και διάλεγαν το σετ που προτιμούσαν. Στο τέλος της ημέρας έριχναν τα φορεμένα ρούχα κατευθείαν στην τσάντα με τα άπλυτα. Δε με ένοιαζε αν θα κυλιστούν κάτω, αν λερωθούν, αν θα τσαλακωθούν. Ήξερα ότι υπήρχαν καθαρά και σιδερωμένα ρούχα για κάθε μέρα της εβδομάδας.


Την ίδια αρχή μπορείτε αν θέλετε να ακολουθήσετε και για τα δικά σας ρούχα – χωρίς να χρειάζεται βέβαια να τα βάλετε σε ατομική συσκευασία… Απλά αντί να κουβαλήσετε 10 παντελόνια, 10 μπλούζες, 10 πουκάμισα και να προσπαθείτε να κάνετε τους συνδυασμούς εκεί, διαλέγετε τα σύνολα που θα φορέσετε από την αρχή. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό γιατί δεν περισσεύουν ρούχα τα οποία κουβαλιούνται άδικα και μένουν αφόρετα.


Εύκολο, απλό, γρήγορο και συστήνω να το δοκιμάσετε!


Εσείς εφαρμόζετε κάποιο μικρό μυστικό που κάνει τα ταξίδια σας ευκολότερα; Αν ναι, ανυπομονούμε να το διαβάσουμε στα σχόλια! 

Μείνετε σε επαφή!
Νέα άρθρα μέσω email
Εγγραφή στο blog μέσω RSS
Ακολουθήστε με στο Twitter